metaxenia
Από το blog της
Άννας Παπαδοπούλου ( 17/07/2010)
Ο Δάσκαλος ψάρευε με αγκίστρι, αλλά όχι με δίχτυ.
Και ποτέ δεν έριχνε το βέλος του σ' ένα πουλί
που καθόταν σ' ένα κλαδί, ήσυχο.
Κομφούκιος
Λοιπόν που λες όπως τ' ακούς έτσι όλα γίνανε
Και όσα νόμιζα πώς μείνανε
Ξεφτίσανε, σκορπίσανε στον άνεμο τον άπονο
Και να 'μαι πάλι εδώ μ' ένα παράπονο
Λοιπόν που λες όπως τ' ακούς έτσι όλα γίνανε
Και τελικά αυτά που μείνανε
Φωνάζουνε, βουλιάζουνε, πονάνε και παλεύουνε
Απάντηση και φως όλα γυρεύουνε
Αυτό θα με φάει το γιατί
Γιατί να γίνουν όλα αυτά
Γιατί να τρέμω το μετά
Σε μια παράνοια γενική, εγώ να ψάχνω λογική
Αυτό θα με φάει το γιατί
Γιατί να γίνουν όλα αυτά
Γιατί να τρέμω το μετά
Σε μια παράνοια γενική, εγώ να ψάχνω λογική
Λοιπόν που λες όπως τ' ακούς έτσι με βρήκανε
Και στο μυαλό μου όλα μπήκανε
Γυρίζουνε και βρίζουνε μεσάνυχτα χαράματα
Και να 'μαι πάλι εδώ με τα φαντάσματα
Λοιπόν που λες όπως τ' ακούς έτσι με βρήκανε
Και μου φορτώσαν κι όσα είχανε
Με κλέψανε, μπερδέψανε ξανά τις ιστορίες τους
Τα λάθη τις κρυφές τις αμαρτίες τους
Μουσική: Ανδρέας Λάμπρου.
Στίχοι: Νάνσυ Κανέλλη, Ξένια Δικαίου
Πέντε Έλληνες στον Άδη
ανταμώσαν ένα βράδυ
Και το γλέντι αρχινάνε
κι όλα γύρω τους τα σπάνε
Με μπουζούκια, μπαγλαμάδες
τρέλαναν τους σατανάδες
Κι από κέφι ζαλισμένοι
χόρευαν οι κολασμένοι
Στο ρωμαίικο τραγούδι
κάηκε το πελεκούδι
Κι όλοι φώναζαν αράδα
να μας ζήσει η Ελλάδα
Η απόλυτη ερμηνεία, στο απόλυτο ζεϊμπέκικο,
από την απόλυτη ελληνική φωνάρα!!
Μια σκούνα έφτιαξα κι εγώ για ν' αρμενίζω
σε θάλασσες που αγαπώ και σε ορίζοντες
που νοσταλγεί της "Ψυχής μου ο Βυθός" ...
Αγάπες, όνειρα, κοράλλια.
Θησαυροί, ψέματα κι αλήθειες της ζωής μου...
Μια ημιτελής Εδέμ στην άκρη της καρδιάς μου!
Μαίρη
Tο παραπάνω κείμενο- μήνυμα.. βρήκα σ'ένα μπουκάλι στο πέλαγος.
Είναι γραμμένο για τη "Σκούνα" από τη Μαίρη της δική μας γειτονιάς.
Ευχαριστώ από καρδιάς!
Έκθεση μαθητή Δημοτικού Σχολείου
«Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ.
Θέλω να με κάνεις τηλεόραση! Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου.
Να έχω... το δικό μου χώρο. Να έχω την οικογένειά μου γύρω από μένα.
Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω.
Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε οι άλλοι χωρίς διακοπές η ερωτήσεις.
Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί...,
Όταν είμαι τηλεόραση, θα' χω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά,
ακόμα κι αν είναι κουρασμένος.
Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με αγνοεί.
Θέλω τ' αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου.
Θέλω να νοιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε - πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα.
Α, και το τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους. Θεέ μου, δε ζητάω πολλά.
Θέλω μόνο να γίνω σαν μια τηλεόραση!» .
H δασκάλα που το διάβασε (καθώς βαθμολογούσε) την έκανε να κλάψει.
Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι, τη ρώτησε: «τι συμβαίνει;»
Αυτή απάντησε: «Διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου».
Ο σύζυγος είπε: «Το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί!»
Τότε αυτή τον κοίταξε και είπε: «Αυτή η έκθεση είναι του γιού μας!..»
Η Σκούνα αλίευσε την έκθεση
ανοικτά του Διαδικτύου
Μόλις δημιουργήσατε ένα προσωπικό blog στην υπηρεσία Pathfinder Blogs.
Αυτή είναι μια δοκιμαστική εγγραφή. Μπορείτε να τη διαγράψετε μέσω του περιβάλλοντος διαχείρισης για να αναρτήσετε τις δικές σας εγγραφές.
Happy blogging!